بيرون آيد باز در وقت فريضه ديگر همان عمل را اعاده كن تا يكى از رقعه‌هاى نوشته بيرون آيد « 118 » . مؤلف گويد : كه ظاهر روايت آن است كه نوشتن رقعه‌ها و پيچيدن و در ميان بندقه گذاشتن همه بعد از نماز و خواندن دعا باشد و بريدن رقعه‌ها پيش باشد . و احتمال دارد كه تا بندقه كردن قبل از نماز باشد ، و دور نيست كه اول اولى باشد . دوم : آن است كه كلينى و شيخ و سيد ( رضى اللَّه عنهم ) و ديگران به سند مرسل از يكى از ائمة ( صلوات اللَّه عليهم ) روايت كرده‌اند كه شخصى از اصحاب آن حضرت پرسيد كه امرى را مىخواهم به عمل آورم و كسى را نمىيابم كه با او مشورت كنم چه كنم ؟ حضرت فرمود : كه با پروردگار خود مشورت كن ، پرسيد كه چگونه مشورت كنم ؟ فرمود : كه آن حاجت را در خاطر خود قصد كن و دو رقعه بگير و در يكى لا بنويس و در ديگرى نعم و هر يك را در ميان بندقه از گل بگذار ، پس دو ركعت نماز بكن و آن دو بندقه را در زير دامن خود بگذار و بگو : يا اللَّه انّى أشاورك فى أمرى هذا و أنت خير مستشار و مشير ، فأشر علىّ بما فيه صلاح و حسن عاقبة پس دست خود را در زير دامن داخل كن و يكى از آن دو بندقه را بيرون آور و بگشا ، اگر نعم باشد بكن ، و اگر لا باشد مكن ، با خدا چنين مشورت بايد كرد « 119 » . سوم : آن است كه سيد ( رضى اللَّه عنه ) فرموده : كه در بعضى از كتب شيعه يافتم كه در دو رقعه مىنويسى بسم اللَّه الرحمن الرحيم خيرة من اللَّه العزيز الحكيم لعبده فلان بن فلان و حاجت خود را مىنويسى ، و يكى را در آخرش مىنويسى أفعل يا مولاى و ديگرى را در آخرش مىنويسى كه أتوقّف يا مولاى و هر يك از دو رقعه را در ميان گلوله‌اى از گل مىگذارى و بر آن مىخوانى هر يك از سوره حمد و سوره قل أعوذ برب الفلق و سوره و الضحى را هفت مرتبه ، و ظرف آبى در پيش خود مىگذارى و بندقها را در ميان آب مىاندازى ، پس هر يك كه زودتر از ديگرى شكافته شود و بر روى آب آيد به

--> ( 118 ) - بحار الانوار ، 91 / 235 - 237 از مجموع الدعوات و الفتح . ( 119 ) - فروع كافى ، 3 / 473 ح 8 و تهذيب الاحكام 3 / 182 ح 7 و بحار : 91 / 237 از سيد .